به یاد مردی با نغمه های بهشتی

به یاد مردی با نغمه های بهشتی

اهل فن نیک می دانند که او بیشتر از 4 مقام از مقامات عربی که بیات، صبا، رست و تا حدودی چهارگاه باشد، برای تلاوت های خود وام می گرفت و از این روست که ژرفای تأثیرگذاری او را بیش از هرچیز مرهون معنامحوری تلاوت ها و صوت جاودانه اش می دانند.


به گزارش بلک بلاگ به نقل از ایسنا، سید محمدحسین لواسانی در یادداشتی در روزنامه همشهری نوشت: سن و سالی نداشتم؛ آنقدر که هنوز «میتی کومان» و «چوبین» جذاب ترین سرگرمی آن روزهای من محسوب می شد؛ بچه مدرسه ای نوپای شاید ۸یا ۹ساله بودم که آوای آسمانی او از شورانگیزترین نغماتی بود که محیط خانه و البته بسیار بیش از آن، فضای قلب مرا سخت به خود مشغول می کرد. همان سال ها بود که سوره مریم آنچنان در دلم نشست که شب های بلند، واکمن به دست با دلدادگی تمام آنچنان به طراری نغمه ها و مقامات آن گوش می سپردم که نه خیال او بیرون رود و نه خواب درآید؛ درست شبیه به «سر عشق» و حکایتی که از دهانش به گوش جان آمد.
حالا و این روزها که پاییز از آخرین کوشش های خود برای زرد کردن بر و روی درختان و به رخ کشیدن هوای مرموزش دست نمی کشد، در حوالی سی وسومین سالگرد درگذشت صاحب آن نغمه های بهشتین هستیم تا دگربار صوت آسمانی اش، آرامش بعد از توفان مرگ و تدفین باشد؛ آنجا که گریه و شیون جای خودرا به سکوت و تامل می دهد. برای نوشتن از برخی انسان ها، آنقدر که غیرمعمولی هستند و ماندگار، سخت قلمت برای فزونی سوادِ سفیدی اوراق روان شود، که از نشاط وصف ناپذیر آثارشان از دل اندوهی طویل، حیرانی که چگونه است آورده این همه غم تا آموزه های گوناگون از دل واقعه تا متن و از صدا تا لحن، طراوتی اینچنین مطول باشد.
اگر از اهل موسیقی حتی بعنوان مخاطب آن با چاشنی اندک مطالعه هم که باشید، به حتم از القای معانی به مدد صوت و لحن و مناسبت خوانی، خوانده یا شنیده اید. دو توانِ تمام در اجرا که حتی مهم تر از کیفیت صدا، سهامدار عمده جاودانگی یک اثر به شمار می آید. عبدالباسط، قاری پرآوازه مصری از آن دست نغمه سرایان مشهور در القای مفهوم آیه بواسطه برقراری هارمونی و تناسب بین آیه و مقامات انتخابی خود بود. سوره یوسف را می توان از بهترین شاهدمثال های این مهم خواند. خاطرم هست که در آن روی کاست سوره مریم، سخنرانی از شهید مطهری بود که از همین هماهنگی آیات و نغمات و معنامحوری قرائت این قاری بزرگ می گفت. عبدالباسط بیش از لحن بواسطه صلابت صوت و صدایش، با کلام وحی آنچنان از مستمع دل ربایی می کرد که فرقی هم نمی کرد عرب باشد یا عجم، مسلمان باشد یا ترسا، که تنها اندک ذوقی می خواست تا هم دلی را بلرزاند و هم قلبی را معطر کند.
اهل فن نیک می دانند که او بیشتر از ۴ مقام از مقامات عربی که بیات، صبا، رست و تا حدودی چهارگاه باشد، برای تلاوت های خود وام می گرفت و از این روست که ژرفای تأثیرگذاری او را بیش از هرچیز مرهون معنامحوری تلاوت ها و صوت جاودانه اش می دانند. با همه آنچه رفت و بسیاری که اندر وصف نگنجید، سال ۶۷و در چنین روزهای پاییزی بود که این قاری بزرگ مصری در ۶۱سالگی و درحالی که حدود ۲ ماه از آخرین تلاوتش می گذشت، بدرود حیات گفت تا برای همیشه جاودانه شود. او که به صلابت صدای جادویی و اندوه پرنشاط لحن و روایت محزونش از وقایع و عبارات کلام پروردگار، نه فقط آیه به آیه سخن گنج را به تار و پود جان و دل مان نشاند، که برای خیلی از صاحبدلان، به گوش جان سپردن قرآن را به لذتی تمام ناشدنی بدل کرد. از چه بسیار محنت ها که بواسطه کنار گرفتن لحن او با کلام شمع و اندرز فارغ نشدیم و چه امیدی که به دل نبخشیدیم که تلاوت «مصطفی»، شرارت بوسه دارد و قرائت عبدالباسط، آرامش آغوش؛ نمونه بارزش، «قال هذا فراق بینی و بینک» یا وقتی تعبیر قیامت می کند یا روایت حزن آلودش از دلدادگی زلیخا یا آنجا که اندوه طویل مریم مقدس را تصویرسازی می کند که «ای کاش قبل از این مرده بودم»...



1400/09/11
14:28:35
0.0 / 5
258
تگهای خبر: روزنامه , كیفیت
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۱ بعلاوه ۲