مدیر گروه تئاتر دانشكده هنرهای زیبا:

تعزیه از دانشگاه حذف نشده است

تعزیه از دانشگاه حذف نشده است

به گزارش بلك بلاگ مدیر گروه تئاتر دانشكده هنرهای زیبا با ارائه توضیحاتی درباره واحدهای آموزشی تعزیه تصریح كرد تعزیه از دانشگاه های تئاتری حذف نشده است.


رحمت امینی درباره سخنان گلایه آمیز برخی از هنرمندان درباره حذف تعزیه از دانشگاه ها به ایسنا اظهار داشت: صحبت های دلسوزانه دوستانی که در حوزه نمایش های ایرانی فعال می باشند، تماما نادرست نیست ولی قاطعانه می گویم تعزیه از دانشگاه حذف نشده است.
او افزود: در دانشگاه تهران پیش از این درسی به نام تعزیه و تعزیه شناسی وجود داشت و درس دیگری هم با نام نمایش در ایران یا شیوه های نمایشی در ایران که معمولا پایه و اساس آن کتاب «نمایش در ایران» آقای بهرام بیضایی است و در کنار آن آثار استادانی مانند عنایت الله شهیدی، محمد حسین ناصربخت، صادق همایونی و... هم مورد توجه قرار می گیرد و طبیعتا بخش مهمی از این واحد درسی به تعزیه مربوط می شود.
امینی افزود: خود من 15 سال است بر نمایش های ایرانی کار می کنم و در این حوزه هم اجرا و هم تدریس داشته ام. ازاین رو علاقه ام را به این نمایش ها اثبات نموده ام ولی هر ده یا پانزده سال، از سوی وزارت علوم نامه هایی برای تغییر واحدهای درسی می آید و تابحال چندین واحد درسی در مقطع لیسانس حذف شده اند چون اعتقاد بر این بود که این واحدها کارایی ندارند و تکراری هستند و فقط وقت دانشجویان را می گیرند.
او افزود: بنابراین هیات های علمی دانشگاه های مادر مانند دانشگاه تهران چند سال یک مرتبه عناوین واحدهای درسی را کم و زیاد می کنند. در همین راستا ما چند واحد درسی داریم که در هر یک از آنها تعزیه تدریس می شود مانند ادبیات نمایشی در شرق یا نمایش در شرق، نمایش در ایران و... در واقع واحد آشنایی با تعزیه در دل این واحدهای درسی تکثیر شده است.
او با ابراز تاسف از اینکه در چند سال گذشته هیچ پژوهش قابل توجهی درباره تعزیه انجام نشده است، اضافه کرد: چند پژوهشگر پس از آقای بیضایی داریم که درباره تعزیه حرف های تازه ای داشته باشند؟
امینی که پیش از این مدیر گروه تئاتر دانشکده هنر و معماری بوده است، یادآوری کرد: این مشکل را در این دانشکده هم داشتیم و من و زنده یاد کیکاووس بالازاده درگیر این بودیم که واحدهای درسی نمایش در ایران تکراری می شود.
این کارگردان ابراز تاسف کرد: در این سال ها کمتر کسی سراغ شبیه خوانی یا تعزیه رفته هنرمندانی مانند محمد رحمانیان، حسین کیانی، علی اصغر دشتی و... تک و توک در این حوزه کار کرده اند ولی دیگر بیژن مفیدی نداریم که با آن سبک و سیاق بر نمایش های ایرانی کار کند.
او تصریح کرد: هیچگاه نخواستیم ضد تعزیه بشوریم و آنرا کنار بگذاریم ولی باید استادان، پژوهشگران و اجراگران این مسیر را در امتداد یکدیگر طی کنند تا دانشجویان و هنرمندان نسل جدید هم برای دنبال کردن تعزیه ترغیب شوند.
امینی اضافه کرد: ضمن تایید و تاکید بر دلسوزی های هنرمندانی مانند آقای فتحعلی بیگی؛ تحرکات کافی و همه جانبه ای برای روزآمد شدن این نمایش ها نمی بینم و مدام هم گفته ایم پژوهشکده ای عمل گرا می خواهیم که بر تمام شیوه های نمایش ایرانی کار کند و روزآمد باشد تا یک پژوهشگر دانشگاهی بتواند در طول سال از آن استفاده نماید مانند آنچه در کشورهای هند، چین یا ژاپن اتفاق می افتد که بر یک مقطع زمانی خاص متمرکز نیست.
او با تاکید بر اینکه بعنوان بدنه تئاتر دانشگاهی به این حوزه ها علاقه مندیم و آنها را رها نکرده ایم، از کوشش برای تاسیس انجمن علمی نمایش های ایرانی اطلاع داد و متذکر شد: این گونه نبوده که دوستانی مانند آقای سرسنگی یا خانم فریندخت زاهدی به تئاتر آمریکا یا فرانسه یا هر کشور غربی دیگری بیشتر علاقه مند باشند و آنرا جایگزین نمایش های ایرانی کرده باشند بلکه لازم است دانشجویان با تحرکات تئاتر غرب و شرق به صورت همزمان آشنا گردند. البته قبلا تمرکز بر تئاتر غرب بیشتر بوده و پس از چند دوره کوشیده ایم با گنجاندن واحدهای درسی شرق، بیشتر در این حوزه فعال شویم.
وی در پاسخ به این پرسش که چرا وزارت علوم پژوهشکده ای برای مطالعه در زمینه تعزیه تاسیس نمی کند، توضیح داد: وزارت علوم شاخه نظری است و در آن عمل گرایی برای بسیاری از شاخه ها گنجانده نشده است. البته پژوهشکده هایی دارد و از فعالیتهای پژوهشی حمایت می کند ولی در مورد تعزیه، سازمان میراث فرهنگی و گردشگری بیشتر از همه می تواند پیگیر این جریان باشد و ضمن پشتیبانی از شکل موزه ای تعزیه، فضا را برای بروز کردن آن فراهم آورد. ضمن اینکه می تواند بعنوان جاذبه گردشگری از آن، کسب درآمد کند.
امینی تصریح کرد: یک دست صدا ندارد همچنانکه در حوزه صنعت هم همین است. در باره تعزیه هم اول باید نیاز عمومی را ایجاد نماییم و بعد به بررسی جزئیات آن بپردازیم. هم اکنون مهم ترین مبحث این است که در اجرا و ارائه اینها هوشمندانه تر عمل نماییم همچنانکه اول تراژدی های سوفوکل و اشیل و... اینها نوشته شد و بعد ارسطو کتاب «فن شعر» خویش را نوشت.
این مدرس تئاتر تصریح کرد: زمانی که آقای بیضایی «نمایش در ایران» را نوشت، وضعیت تعزیه بهتر از امروز بود، علاقه مندان بیشتری داشت و بیشتر هم اجرا می شد ولی امروزه دانشجویان کمتر به این حوزه گرایش دارند. ازاین رو در نخستین گام باید این نیاز و علاقه مندی را ایجاد نماییم.
پیش از این داود فتحعلی بیگی و ابراهیم گله دارزاده بعنوان دو چهره فعال در زمینه نمایش های ایرانی، از حذف شدن واحد آموزشی تعزیه از دانشگاه ها گلایه و انتقاد کرده بودند.





منبع:

1399/06/22
12:59:31
5.0 / 5
1115
تگهای خبر: آموزشی , تئاتر , تدریس , فرهنگی
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۲ بعلاوه ۳