شبی که ارکستر سمفونیک تداعی گر فیلمهای رمزآلود کلاسیک بود

شبی که ارکستر سمفونیک تداعی گر فیلمهای رمزآلود کلاسیک بود

ارکستر سمفونیک تهران مدت هاست که رهبر ثابتی ندارد ولی با این وجود شامگاه ششم بهمن که حیدریان مسئولیت هدایت این گروه را برعهده داشت، توانست بگونه ای ارکستر را هدایت کند که باوجود تجربه های بعضاً تلخ مخاطبان از اجراهای این ارکستر، خاطرات به مراتب خوشایندی را برایشان رقم زد و آنها را با آنچه اجرا می شد همراه کرد.


به گزارش بلک بلاگ به نقل از ایسنا، اجرای ارکستر سمفونیک تهران به رهبری نصیر حیدریان شامگاه ششم بهمن در تالار وحدت با اجرای قطعات کنسرتو برای ویولن و ارکستر که پدرام فریوسفی سولیست آن بود و سمفونی شماره شش چایکوفسکی برگزار شد.
در ادامه آنچه می خوانید گزارش خبرنگار موسیقی ایسنا است از این کنسرت:
بخش اول اجرای ارکستر سمفونیک تهران با اثر پرویز محمود شروع شد. این اثر با اجرای سولیست ویولن شروع شده و ریتمی حدودا ثابت داشت. تا این که اوج کوتاهی گرفته و سازهای بادی به آرامی نواخته شدند و آوای ساز فریوسفی مخاطب را با خود همراه کرد.
فضای این قطعه بگونه ای بود که شاید می توانست حال و هوایی شبیه به موسیقی آنچه در فیلمهای کاراگاهی و رمزآلود کلاسیک به کار می رود را تداعی کند.


در بخش هایی این گونه به نظر می رسید که فضای آنچه سولیست و ارکستر می نواختند متفاوت بود ولی در عین حال یک دیگر را تکمیل می کردند؛ گاه با هم همراه شده و باردیگر مسیر جداگانه خویش را پیش رفته تا این که ساز سولیست جولان می داد.
بعد از دقایقی گویی شبی بارانی بود و دو نفر در تعقیب و گریز در خیابانی خلوت که ارکستر با سرعت می نواخت و مدتی بعد فضا رنگ آرامش گرفت.
برای لحظاتی ارکستر آرام گرفت و سولیست به تکنوازی پرداخت تا این که ریتم تندی را در پیش گرفته و سازهای بادی و به ترتیب دیگر بخش های ارکستر به آن اضافه شدند و بعد برای لحظاتی کوتاه ارکستر باری دیگر اوج گرفته و تمام.


در بخش بعدی پدرام فریوسفی به تنهایی به نواختن سوییت ساراباند از باخ پرداخت.
بخش سوم که اجرای اثر چایکوفسکی بود، آغازی کُند داشت و پیشروی آن رو به جلو هم همچنان کند بود تا این که ویولن ها ریتم تندتری به خود گرفتند ولی با این وجود همچنان تکرارها به گوش می رسید. تا این که سازهای بادی لحظاتی اوج گرفته و در پاسخ به آنها سازهای زهی.
حالا دیگر صدای بم و پایینی را از ویولن سل ها می شنیدیم و باردیگر نوایی آرامش بخش فضا را فرا گرفت.


بخش دیگر شروعی هیجان انگیز داشت و فضای کار دارای شیطنتی خاص و تداعی گر انیمیشن های کلاسیک دیزنی بود. فضای پایه کار ثابت و گاهی اوج گرفته و باردیگر ریتم اولیه را ادامه می داد.
اما قطعه پایانی فضای غمناکی داشت و ریتمی آرام را دنبال کرد.




منبع:

1400/11/07
11:15:26
0.0 / 5
351
تگهای خبر: فیلم
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۸ بعلاوه ۵