میزان وفاداری كیست؟

روایت روز تاسوعا

روایت روز تاسوعا

بلك بلاگ: شمر برادران حسین را بانگ كرد - هر چهار را - كه من شما را زینهار نامه عبیدالله آورده ام. ایشان گفتند لعنت بر تو باید و بر عبیدالله بن زیاد و بر آن زینهار كه تو آورده ای.



خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ: امروز تاسوعای حسینی است. حدیثی از امام جعفر صادق (ع) در منابعی چون جلد ۴۵ «بحارالانوار»، جلد چهارم «الکافی» ثقةالاسلام کلینی و… به این شرح روایت شده: «تاسوعا روزی بود که حسین (ع) و اصحابش را در کربلا محاصره کردند. سپاه شام بر قتال آن حضرت اجتماع کرده و پسر مرجانه و عمر سعد به خاطر کثرت سپاه و لشکری که برای آنها جمع شده بود خوشحال شدند و آن حضرت و اصحابش را ضعیف شمردند و یقین کردند که یاوری از برای او نخواهد آمد و اهل عراق سیدالشهدا را تنها خواهند گذاشت.»
شب هنگام حضرت خطبه ای برای اصحاب خواند و بیعت را از آنان برداشت تا هرکس که می خواهد در تاریکی شب برود، اما همراهان قافله عشق بیعت را تجدید کردند. این هنگام همه خوشحال بودند و اثری از حزن و اندوه میان آنها مشاهده نمی شد.
تاسوعا به یک دلیل دیگر هم مهم می باشد و آن هم اتفاقی است که مقام عباس بن علی (ع) حضرت ابوالفضل برای کلیه تاریخ مشخص شد. عباس بن علی نشان داد که ولایت پذیری یعنی چه؟ عباس «میزان» وفاداری برای کلیه تاریخ است. روایت کرده اند که روز تاسوعا برای او امان نامه ای آوردند.
شمر اظهار داشت: مرا یکی حاجتست به امیر، خواهر پدرم – ام البنین – زن علی بن ابی طالب بود و او را از وی چهار پسر است – عباس و عبدالله و جعفر و عثمان، این هر چهار پسر از عمه شمر بودند و ام البنین خواهر ذی الجوشن بود و چهار پسر این روز با حسین بودند – شمر گفت یا امیر، این چهار پسر عمه را باید زینهار دهی تا کشته نشوند این امان نامه داستانی دارد. در انشای بلعمی از «تاریخ طبری» آمده است: «… و عبیدالله چون جویریه را بفرستاد و گفت اگر عمر بن سعد حرب کند و گرنه او را بند کن و سوی من آر، ترسید که اگر چنین کند سپاه ضایع شود و تا وی سپه سالار دیگر فرستد، سپاه باز گردد و حسین را بمانند، وی بگریزد. هم در ساعت مردی از سرهنگان کوفه – نام او شمر بن ذی الجوشن – را بخواند و گفت این عمر با ما منافقی همی کند و دل با حسین دارد و من ندانستم؛ و من هیچکس را از تو شایسته تر نمی دانم این کار را، برو سوی عمر بن سعد. اگر حرب کند او را یاری کن و اگر حرب نکند ویرا بند کن و – به دست جویریه – بفرست و عهد از وی بستان و سپاه سالاری آن سپاه ترا؛ و چون حسین را یا سرش را بیاری سپاه سالاری ری ترا.
شمر گفت فرمانبردارم و مرا یکی حاجتست به امیر، خواهر پدرم – ام البنین – زن علی بن ابی طالب بود و او را از وی چهار پسر است – عباس و عبدالله و جعفر و عثمان، این هر چهار پسر از عمه شمر بودند و ام البنین خواهر ذی الجوشن بود و چهار پسر این روز با حسین بودند – شمر گفت یا امیر، این چهار پسر عمه (منابع دیگری روایت کرده اند که ام البنین خواهر شمر بود) را باید زینهار دهی تا کشته نشوند. عبیدالله گفت دادم و زینهار نامه نبشت و مهر کرد و شمر را اظهار داشت: الان برو.»
هرچند این روابط فامیلی و خونی برای اعراب بسیار مهم بود، اما دلیل دیگر شمر برای این امان نامه شاید هراس از عباس بن علی هم باشد. دور کردن او از برادر (ع) از نظر نظامی پیروزی بزرگی برای لشکر اموی کوفه به شمار می رفت. عباس قمر بنی هاشم بود و شجاعت و رشادت او و قدرت نظامی گری اش، خاطره علی (ع) را در دل همگان زنده می کرد. عباس (ع) از نظر شجاعت و هوش نظامی به پدرش امیرالمومنین (ع) رفته بود و نام علی (ع) لرزه بر دل آن خرابکاران می انداخت. به صورت کل هاشمیان در شمشیر زنی شهره بودند و بنابراین هم کشته های سپاه کفر بسیار بود.
منابع تاریخی روایت کرده اند که شمر روز تاسوعا امان نامه را برای حضرت ابوالفضل العباس (ع) و برادرانش آورد. «امالی» شیخ صدوق، «تقویم شیعه» شیخ عبدالحسین نیشابوری، «فیض العلام فی عمل الشهور و وقایع الایام» و… روایت کرده اند که شمر در این روز به نزدیک خیمه های حضرت (ع) و اصحابش آمد و بانگ برآورد که پسر عمه های ما یا پسران خواهر ما کجایند؟ ولی آن بزرگواران جواب ندادند. امام سیدالشهدا (ع) فرمود که جواب او را بدهید، با اینکه فاسق است.
عباس بن علی (ع) در جواب فرمود: چه می گویی؟ شمر اظهار داشت که از جانب امیر امان نامه آورده است و آنها (یعنی حضرت ابوالفضل و برادران مادری اش) نباید خویش را به خاطر امام حسین (ع) به کشتن بدهند.
در کتاب هایی چون «البدایة والنهایة» ابن کثیر، «اعلام الوری باعلام الهدی» اثر شیخ الاسلام طبرسی، «لهوف» سید بن طاووس، «از مدینه تا مدینه» سید محمد جواد ذهنی تهرانی و… درج شده است که حضرت عباس (ع) با صدای بلند فرمود که لعنت خدا بر تو و بر امیر تو و بر امان نامه تو. ما را امان می دهید در صورتیکه پسر رسول خدا (ص) را امان نباشد؟»
و شمر برادران حسین را بانگ کرد – هر چهار را – که من شما را زینهار نامه عبیدالله آورده ام. ایشان گفتند لعنت بر تو باید و بر عبیدالله بن زیاد و بر آن زینهار که تو آورده ای دنباله روایت فرستاده شدن شمر توسط ابن زیاد در انشای بلعمی از تاریخ طبری هم که به ماجرای امان نامه می پردازد، چنین است: «جویره صبح رفته بود و عبیدالله شبانگاه شمر را فرستادو جویره پنجشنبه فراز رسیده بود و یک روز حرب را زمان داده. چون شمر فراز رسید، عمر گفت امروز صبح به حرب شدیم، تا فردا زمان خواست. شمر گفت من یک ساعت زمان ندهم. اگر الان برنشینی وگرنه عهد به من بسپار. عمر همانگه برنشست و سپاه را برنشاند. و گفت امیر عبیدالله رسول دیگر فرستاد و همی زمان ندهد. یا الان حرب کن یا دست ده تات ببرم.
حسین گفت – رضی الله عنه – یا سبحان الله العظیم، روز امروزست و همی آفتاب فرو شود، یک شب مانده است، چندین شتاب چه باید. آن همه سپاه شمر را گفتند اگر این جهودستی یا کافر، شبی زمان خواستی، وی را زمان بودی و این نبیره پیغامبرست – صلی الله ضد – به یک شب تأخیر چه شود؟ و آن سپاه بازگشتند و فرو آمدند. و شمر برادران حسین را بانگ کرد – هر چهار را – که من شما را زینهار نامه عبیدالله آورده ام. ایشان گفتند لعنت بر تو باید و بر عبیدالله بن زیاد و بر آن زینهار که تو آورده ای.
و آن شب حسین – رضی الله عنه – همه کار راست کرد و شمشیر نیکو کرد – و لشکرگاه ایشان بر لب فرات بود – عبیدالله کس فرستاد به عمر بن سعد که اگر حرب کن، فرات بر حسین بگیر و مگذار که آب خورند تا از تشنگی بمیرند؛ و چون حسین را بکشتی، تن او را به سم اسبان بکوب. عمر بن سعد در شب عمربن الجراح را بفرستاد تا بر فرات باشند – آنجا که آب برمی گرفتند – حسین برادر را – عباس بن علی – را بفرستاد با پنجام مرد تا مشک ها پر آب کنند. کنار آب گرفته دیدند. حرب کردند و از مردمان حسین دو تن کشته شدند و نتوانستن آب برگرفتن. باز آمدند.»


منبع:

1399/06/09
12:41:44
5.0 / 5
1094
تگهای خبر: داستان , رمان , كتاب
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۹ بعلاوه ۲